Թովմասյան Կարինա

Տես այստե՛ղ  Ինչ է մնում ԻՆՉ է ՄՆՈԻՄ Նստել ես ու միտք ես անում , Թե հիմա քեզ ի՞նչ է մնում Քո այնքան առած - տվածից , Քո այնքան արած - դրածից։ Քո այնքան արած - դրածից Ոչ մի բուռ բարիք է մնում , Ոչ մի բուռ մոխիր ու կրակ , Ոչ տուն ու տանիք է մնում։ Մի հոգնած ալիք է մնում Քո կանաչ - կարմիր հեղեղից , Քո կանաչ - կարմիր օրերից Մի մամռած տարիք է մնում:

Գրական անունը Սահյանն իր գրական անունը ստեղծել է հոր անվան առաջին մասի (ՍԱՀ) և ազգանվան վերջավորության (ՅԱՆ) համատեղումով։ Կենսագրություն Համո Սահյանը ծնվել է  1914  թվականի  ապրիլի 14 -ին  Սիսիանի շրջանի  (այժմ՝  Սյունիքի մարզ )  Լոր գյուղում ։ 1927 թվականին Հ. Սահյանը տեղափոխվել է  Բաքու , որտեղ ստացել է միջնակարգ կրթություն։  1939 թվականին ավարտել է Բաքվի մանկավարժական ինստիտուտի հայկական բաժանմունքը։ Մասնակցել է նաև Հայրենական մեծ պատերազմին  ( 1941 –1945  թթ.)։ Պարգևներ և մրցանակներ Պարգևատրվել է  Հոկտեմբերյան հեղափոխության ,  Աշխատանքային Կարմիր դրոշի  և  «Պատվո նշան»  շքանշաններով։  1998  թվականին հետմահու լույս է տեսնում Համո Սահյանի «Ինձ բացակա չդնեք» անտիպ բանաստեղծությունների ժողովածուն։ Հիշատակ 2014  թվականի  ապրիլի 14 -ին՝ բանաստեղծի 100-ամյակին, նրա հայրենի գյուղում՝ Լորում, բացվել է տուն-թանգարան։ Թանգարանը երկհարկանի է, առաջին հարկում ցուցադրված են գյ...

Այս նախագծի ընթացքում ես սովորել և վերհիշել եմ հայտնի գրող և հեքիաթագիր Ղազարոս Աղայանին:Նածագծի ընթացքում ես կարդացել եմ Աղայանի հեքիաթներից <<Եղեգնուհին>>,<<Քիչ էլ,քիչ էլ>>,<<Այծատուրը>>,<<Խիզախը կամ Աներկյուղը>> և այլ հրաշալի բանաստեղծություններ և պամվածքներ:Ինձ թվում է նախագծի ստեծման նպատակը եղել է նա,որ ամեն մեկը ով չի ճանաչել Աղայանին ճանաչի և իմանա նրա մասին ամեն ինչ:Նշված հեքիաթներից ես սովորել եմ նոր բառեր և արտահայտություններ Վրաստանի հայաբնակ գյուղերից մեկի բառբառով:Այս նախագիծը ինձ առավել շատ ծանոթացրեց Ղազարս Աղայանի հետ:

Տե՛ս այստեղ Ընկերասեր եղջերուներ Մի սարի վրա արածում էին երկու եղջերուներ: Նրանցից մեկը մի քանի խոտ պոկեց մեկէլին տվավ ՝ ասելով. - Ընդունիր եղբայր, այս խոտը, թեև սա ոչ մեկիս պակաս չէ:  - Շատ և շատ շնորհակալ եմ, - պատասխանեց մեկէլը, - ինչու չշահենք մեկ - երկու սիրտ, թեկուզ  սարի խոտով:

Մենք մարտի 23- ին ընկեր Տաթևի , ընկեր Գնելի և 8-րդ դասարանցիների հետ գնացել էինք Կոշ գյուղ : Առավոտյան պարապունքից հետո մենք շարժվեցինք և 11 :00 տեղ հասանք:Սկզբում երբ իջանք ավտոբուսից հաց կերանք և բարձրանցանք Կոշի ամրոց:Այնտեղ մենք նկարվեցինք,պարեցինք և ընկեր Տաթևը մեզ հետաքրքիր պատմություն պատմեց Կոշ գյուղի և ամրոցի մասին:Նաև ընկեր Տաթևն ասաց,որ Կոշ գյուղի անունը առաջ եղել է Կվաշ:Հետո մենք գնացինք Ս.Ստեփանոս, Ս.Գրիգոր լուսավորիչ և Ս.Գևորգ եկեղեցիներ:Այնտեղ մոմ վառեցինք,աղոթեցինք և մի պապիկից Կոշ գյուղի մասին տեղեկություններ հարցրեցինք ու հետ վերադարձանք:Նորից հաց կերանք և սկսեցինք խաղալ:Խաղալուց հետո ճամփա ընկանք և հասանք Երևան:Մենք շատ ոգևորված տուն վերադարձանք:

Եզոպոս  ( հին հուն․ ՝  Αἴσωπος ;  մ. թ. ա. 620  -  մ. թ. ա. 564 ,  Դելֆի ), անտիկ աշխարհի  առակախոս ։ Նրանով է պայմանավորված համաշխարհային գրականության մեջ առակագրության զարգացումը՝ իբրև առանձին ժանրի։ Եզոպոսի մասին տեղեկությունները պատմական չեն։ Ամենահին հիշատակությունը  մ.թ.ա. 5-րդ դարի պատմիչ  Հերոդոտոսի  մոտ է, որտեղից ենթադրվում է, որ Եզոպոսը ապրել է մ.թ.ա. VI դ. Սամոսում, եղել ոմն Յադմոնի ստրուկը և սպանվել Դելփիքում։ Կան նաև ենթադրություններ, ըստ որոնց, նա  թրակացի  կամ փռուգացի ստրուկ էր։ XIII դ. տարածվել է Եզոպոսի կենսագրության Մաքսիմոս Պլանուդեսի օրինակը։ Կենսագրության երկրորդ ընդարձակ մասը մ.թ.ա. VII դ. ապրած ասորա–բաբելոնական իմաստուն Ախիկարի սյուժեն է։ Հայ հին մատենագրության մեջ մինչև XVIII դ. Եզոպոսի կենսագրությունը թարգմանելու փորձ չի արվել։ Թարգմանվել են միայն «Առակք Ողիմպիանու» առակը։ V դ. արդեն  հայերին  ծանոթ էր Ախիկարի զրույցը՝ «Պատմութիւն և խրատք Խիկարայ Իմաստնոյ»։ Ե...

Երեկ 15.03.2016.թ մեր դպրոց հյուր եկավ Էռնեկյան դպրոցը;Մենք 6-1 դասարանի և 6-4 դասարանի տղաների ու աղջիկների հետ միասին նրանց ուղեկցեցինք և ցույց տվեցինք,թե ինչպես են սովորում մեր դպրոցի սաները:Նախ մենք  ընկեր Արևիկի հետ միասին մայրենի լեզվի դասընթաց անցկացրինք և ցույց տվեցինք,թե ինչպես ենք մենք աշխատում համակարգիչներով:Հետո մենք սկսեցինք երգել Հովհաննես Թումանյանի <<Անուշ անուշ>> երգը ,իսկ  մի տղա սրինգ էր նվագում այդ երգի ներքո:Դրանից հետո մենք գնացինք բրուտանոց և սկսեցինք կավից զարդարանքներ պատրաստել:Մեզ ընկեր Անին ցույց տվեց թե ինչպես են աշխատում կավի հետ:Նաև գնացինք երգի և բոլորով միասին սկսեցինք երգել:Այնուհետև մենք գնացինք հարգելի Ստեփանի մոտ և պարեցինք <<Երեք ոտք>> պարը:Նրանք շատ էին հավանել մեր դպրոցը և շատ մեծ տպավորություներով գնացին:Մեզ նաև շատ դուր եկավ իրենց հագուստը:Նրանք բոլորը հանգնված էին միանման:Այսպիսով նրանք մեզ շատ դուր եկան և մենք խոստացանք,որ մենք էլ կգնանք իրենց դպրոց: